ÇEVİRİ => C0bra35 "İYİ SEYİRLER"
Tüm çocuklar UMACI'dan korkarlar.
Henry ve ben de farklı değildik,
hatta o geceden önce bile.
- İşte istediğim bu. - Emin misin?
Her zaman değiştirip, okul kıyafetleri
gibi daha çok istediğin bir şey alabiliriz.
Ucuz bir bisiklet istediğini söyledim ama dinlemediler.
- Birleştirmeme yardım et lütfen Henry. - Tabii ki, bir lavaboya gideyim de.
- Kim kek ve dondurma ister? - Ben isterim.
- Aferim tatlım. - Teşekkür ederim.
Lavaboya gitmedin mi dostum?
Hı hıı.
Bunu konuştuğumuzu sanıyordum.
Artık 11 yaşındasın dostum.
Holün ışığı yine bozulmuş. Halleder misin?
Gördün mü? Endişelenecek hiç bir şey yok.
Baba.
Henry, onu gördüm.
UMACI'yı gördüm.
O gerçek.
Hayır, hayır.
Hayır.
UMACI 2
10 YIL SONRA
Polis geldiğinde, gitmişti.
Ama sadece o an için.
Hala umacıdan korkuyor musun?
Hayır, tabii ki korkmuyorum.
Demek istediğim...
aileme olanlar hala çok canlı benim için.
Gerçekten üzgünüm, Laura. Kimse böyle bir şey yaşamamalıydı.
- Henry saldırganın yakalanmadığı söyledi. - Hı hıı.
- Sen ve Henry hiç bu konuda konuştunuz mu? - Hayır, hayır.
Üstünkörü bahsettik. Her insanın yaptığı gibi, malum.
Umacıdan korktuğunu itiraf etmek hiç de kolay değildir,
hatta kendi kız kardeşine bile.
Biliyorsun, Henry üç aydır buralarda,
ona yardım edebilirdik.
- Şayet, bu programa hazırsan... - Hayır, öyle değil...
Pekala. Artık 18'indeyim. İyiyim.
Selam.
Umarım bölmüyorumdur.
Şey, seni özleyecem.
- Konuşmaya ihtiyacın olursa, buralardayım, tamam mı? - Tamam.
- Her hangi biriniz. - Teşekkür ederim.
Bunu ne kadar özlediğimi, sana hiç anlatamam.
Cidden, klinikten ayrıldığından beridir,
Marsha Marsha Marshmallow yememiştim.
Seni kastetmiştim.
- Biliyorsun, takılmamızı. - Hı hıı.
Neyi kastettiğini biliyorum. Marsha'yı daha da özledim.
Ve bu gece, gözde TV şovların, "Tivo'd" ve "Hazır mısın?"ı,
lazanyanı,
ve düşündüm ki, belki de, çarşıya uğrayıp, sana üzerinde boya ve ter lekeleri...
olmayan bir kaç tişört alsak iyi olurdu.
- Yarın bir iş görüşmem var. - Şimdiden mi?
- Nerede? Bunu ne zaman başardın? - San Fransisco'da bir basım şirketi.
- Hı hıı, klinikte bilgisayardan başvurdum. - Vay be.
Muhteşem bir şey, Henry.
Şey, yani, mükemmel. Taşbaskı yapıyorlar.
Gümüş işi, ama poster gibi şeyler için.
Yani, herif yaptığım işi gördü ve beğendi, işte.
Eğer istersem, aygıtlarından bir kısmını kendi işim için kullanabileceğimi söyledi.
San Francisco öyle uzak ki.
Yani, tek başına yaşamak zorunda kalacaksın.
Bunu yapabileceğine emin misin?
Şey, hı hıı. Evet, biliyorsun.
Yani, artık yapabilirim.
Hillridge Kliniği, biliyorsun, beni gerçekten farklı biri yaptı.
Kararına beni de dahil etseydin, çok güzel olurdu.
Seni şimdi dahil ediyorum.
Hayır, bana şimdi söylüyorsun.
Biliyorsun, gitmeliyiz.
Bu dondurmayı bile almamalıydım. Hava buz gibi.
Bak, üzgünüm, tamam mı? Bu sadece bir görüşme.
Geri döndüğümde de konuşabiliriz.
Boş ver gitsin, tamam?
Yardım ister misin?
Bak, az öncesi için üzgünüm.
Ne, şimdi benimle konuşmayacan mı?
Henry?
Henry!
Tamam. Tamam. Buradayım.
Bunu ne zaman yaptın?
Sen gittiğin zaman,
çok kötü oldu.
Gözlerimi her kapattığımda, onu görebiliyordum.
Bekliyordu.
- Bekliyor mu? - Ayrılmamızı.
İdare edebileceğimi, sana hep söyledim, ama...
asıl yardıma ihtiyacı olan sensin.
Ama asıl gerçek ise,
gitmeni istemiyorum, Henry.
Bunu tek başıma başaramam.
Beni ne zaman istersen arayabilirsin. Bunu biliyorsun, değil mi?
Hı hıı, cep telefonum var.
Bu burada bir işine yaramaz.
Biz eski nesillerin "toprak hattı" dediğiyle yetinmek zorunda kalacan.
Dünyanın geri kalanından kopuk bir şekilde,
cep telefonsuz, her gece kilit altında.
Gerçekten tekrar düşünmeye başlıyorum.
Laura, kilitlenme sadece bir sigorta tedbiri,
hastaneye özgü bir şey.
İdarecilerin, binanın emniyette olduğunu bilerek,
geceleri rahat uyumalarını sağlıyor.
Yani, delilerin koridorlarda aylak aylak...
dolaşmadıklarından emin olmalarını sağlıyor.
Aynen.
Gececi personel ihtiyacın olursa buradalar, 2417 numaradan ulaşırsın.
Ne dersin? Odanı görmek ister misin?
Tabi ki.
Bak, ben...
ben yarınki görüşmem tamamlanır tamamlanmaz...
kaydımı yaptıracağım, tamam mı?
Söz mü?
Hayatım üzerine.
Biliyorsun, buradaki insanlar, aynı senin ve benim gibi.
Sandığın gibi deli falan değiller.
Benden uzak dur, seni çılgın fahişe!
Çişimi yapmaya çalışıyorum şurada.
- Şey Nicky, bu şey... - Tamamıyla palavra!
Dr. Allen ile konuşmalı ve yardımcılarını aramasını sağlamalısın.
Üzgünüm, Dr. Ryan. Az önce haftalık tartımını yaptık...
ve onu gizlice banyoya kaçarken buldum.
Pekala, bunu sonra konuşuruz.
Nicky, bir kaç dakikalığına ofisime uğramanı istiyorum.
- Ama ben bir şey yapmadım ki. - Biliyorum, yine de beni görmeni istiyorum.
Bu Laura Porter. Henry'nin kız kardeşi.
- Bize katıla... - Neyse.
Nicky'nin içinde saklanan gerçekten hoş bir kız var.
Hı hıı, şey, belki de, biri sandviç yemeyi denemeli.
- "Doymama Hastalığı"nın bir korku olduğunun farkında değildim. - Değil zaten.
Kilo alma korkusu çekiyor.
Burası da Henry'nin eski odası.
Bunu buradayken çizmiş.
- İndirmemi ister misin? - Hayır, bırak kalsın.
Olaylar oldukça esrarlı gelişirken hep, onu çekip...
çıkaracak kişinin sen olduğunu söylerdi.
Çok hoş. Ben de onun için aynısı söyleyebilirdim.
Laura, burada olduğuna öyle memnunum ki.
Eşyalarını çıkartman için seni yalnız bırakayım.
Sonra, diğer hastalar ve Dr. Allen ile tanışabilirsin.
Dr. Allen mi?
Hastanenin Psikiyatri Bölümü'nün şefidir.
Grup çalışmasında görüşürüz.
Üzgünüm, üzgünüm. Seni korkutmak istememiştim.
Kapın açıktı, ben de bir girip "selam" diyeyim dedim.
- Selam, adım Mark. - Laura.
Ve ardımdaki cazibeli herif de Paul.
- Selam. - Selam.
- Germafobi (Mikrop fobisi). Üzerine alınma. - Ah.
Gömme dolabımdaki ışık söndü. Bir zahmet bakar mısın?
Derhal.
Teşekkürler ahbap.
Eee, ortak bir yönümüz var gibi görünüyor, değil mi?
Karanlık. Bundan müthiş korkar.
Benim için, karanlık pek değil de, karanlıkta yaşayan önemli.
- Henry'nin kız kardeşi olmalısın. - Çok aptalca, değil mi?
Herkes bir şeyden korkar.
Hillridge Kliniği, Santa Barbara İlçesi, 22 OCAK.
Dr. Jessica Ryan'ın şiddetli fobi grup terapisi oturumu.
Dr. Mitchell Allen, hastane yöneticisi, denetmen.
Hayatımın kontrolünü kaybetmekten korkuyorum ve bu yüzden kesiyorum.
Kesmek mi? Yani...
Çoğu kişi, duygularıyla içten ilgilenmeye çalışır,
ama Alison bunu bunaltıcı buluyor.
Gerçekten imkansız gibi bir şey.
Ama bir kesik ile, tüm içsel konular dışsal oluyor.
bununla baş edebilirim, biliyorsun.
Ama ya durdurursam...
durdurmaktan korkuyorum.
- Peki ya sen? Senin sorunun ne? - Kardeşimle aynı.
Çocukken ailemin öldürüldüğünü gördüm.
Polisler suçluyu asla bulamadı.
Şey, UMACI'yı yakalayamazsın, değil mi?
- "O" beni bulmada bir sorun yaşamadı ki. - O mu?
"O"nu görmeye devam ediyor musun?
Her zaman görmüyorum.
- Bazen sadece... - Hissediyorsun.
Onu hissediyorum. Burada, bu yerde.
- Alison, bu hiç bir şekilde olumlu değil. - Ne?
Hepimiz burada geçmişimizle uğraşmak için buradayız, değil mi?
Sadece birinin gelip, bir isim ve yüz vermesi...
onun gerçek olmadığı anlamına gelmez.
Laura'nın korkusu daha az ruhani. Muayyen bir varlıktan korkuyor.
Bunun kliniksel terimi ise, Bogyfobi (Umacı Fobisi).
- Bogyfobi mi? Benimle dalga mı geçiyorsun? - Nicky.
Ve burada bazı ciddi rahatsızlıklarınız olduğunu idrak ettim,
Paskalya tavşanı fobisi gibi.
- Noel Baba'dan da korkuyor musun? - Tamam.
Pekala. Siz hepiniz bitirdiniz mi? Laura? Laura.
- Laura! - Ben de biraz Noel Baba'dan korkarım.
Hey sizlerin neyi var böyle?
Olay bu mu? Birbirinize havlu mu atacaksınız?
Nicky haklı. Herkesin zamanını boşa harcıyorum.
Kahretsin!
Biliyorsun, bununla 10 yıl yaşadım ve baş ettim, biliyor musun?
Ama gerçekten yalnız kaldığında, öyle bir vakit gelebilir ki...
baş edemeyebilirsin. Biliyorum, çünkü, ben baş edemedim.
Bak, Laura,
annem tüm hayatını bir enstitüde şizofreni ile savaşarak geçirdi.
Ve her ay, babam beni onu ziyarete götürürdü.
O zaman her şey farklıydı.
Elektroşok tedavisi ve hissi yoksunluk vardı.
Bir sebzeye dönüşmüştü.
Sadece duvara dik dik bakıp, mırıldanıyordu.
Bu da muhtemelen dünyanın en iğrenç sesiydi.
Ve sonra, bunun kalıtsal olduğunu öğrendim,
ve bir gün gelip de onun gibi olacağımdan öyle korkmuştum ki.
Ta ki korkumla yüzleşene kadar.
- Nasıl? - Üzerinde çalışarak.
Psikiyatrist oldum, çünkü hastalığı anlamak istiyordum.
Laura, korkuyu açığa vurmalı ve ona...
dikkatlice bakmalısın, ve daha iyi olacaksın.
Ama bu senin tercihin.
İyi geceler, Gloria.
Kapıyı açsana.
Yarın görüşürüz.
- Hey, Mark. - Hı hıı?
- Paket yerine vardı. - Öyle mi?
- Biliyorsun, senin beklediğin. - Yarım devre, tamam mı?
- Çok teşekkür ederim. - Sorun değil.
Hey, zeminde değil. Bodrum katı ışıklarını açtım.
Hı hıı. Tamam, sorun değil, dostum. Teşekkürler.
Hey, kızlar.
Lanet, lanet! Ah! Lanet!
Perry?
Hey, hala aşağıdayım!
Hey. Hey!
Hey, hala aşağıdayım! Hey, hala aşağıdayım!
Hey, aşağıdayım! Bekle!
Yüce İsa! Yardım edin!
Aşağıdayım! Lütfen! İmdat!
Kim var orada?
Merhaba?
Nasıl oldu da... yani, sakın bir asansör boşluğuna düşmeyesin.
Eğer karanlıksa ve beynin Perry'nin günlük mahsul...
dırdırıyla kavrulduysa düşersin.
Üzgünüm, niyetim alenen söylemek değil,
ama Mark karanlıktan korkmuyor muydu?
Polis, Mark'ın korkusunun düşüşünü kışkırttığını sanıyor.
Yakalanmaktan kurtulmak için ışıkları söndürdü.
Ve karanlık çökünce de, panikledi.
Bekle.
Ama, Gloria'nın polise, onun ikiye bölündüğünü...
söylediğini duymuştum.
Yani, bu bana hiç de kaza gibi görünmüyor.
Görünüşe göre, asansör boşluğundan tırmanmaya çalışmış,
ama asansör üzerine gelmeden önce,
bodruma sadece yarıya kadar çıkmış.
Bunu her düşündüğümde,
ve tüm bu kan... - Kimin koltuğu bu?
Doktor, bu benim koltuğum değil. Bu benim koltuğum değil!
- Koltuğumu kim çaldı? - Paul...
- Kim çaldı? - Paul. İşte orada. Bu o mu, oradaki?
Nefes almalısın. Nefes alman lazım.
Tamam, bekle. İşte, işte, hissedeyim. Haydi.
İşte el sabunun. Haydi yerine geç.
İşte, tam burada buldum.
Bırak yardım edeyim. Şuradan çıkartayım.
Mark, benim iyileşebileceğime inanan yegane kişiydi.
Beni de buna inandırdı.
Mark'ın kazasını hazmetmen için ne kadar zaman gerekiyorsa...
hepsini sağlayacağız. - Hayır, gerek yok.
Bana hiç de kaza gibi gelmiyor.
Sanırım, başka biri ışıkları kapattı.
Kim gibi, Laura?
- Belki de UMACI'ydı? - Nicky.
Belki öyleydi.
- Bu amaca zarar verir. - Amaca zarar mı verir?
Laura'nın korkusunu grupla paylaşmaya herkes kadar hakkı var.
Üzgünüm.
Bu gün, daha sonra tekrar toplanırız, tamam mı?
Hey, hoop, hoop, yavaşla. Kim ölmüş?
Mark asansör boşluğuna düşmüş.
Belki birinin onu öldürdüğünü düşünüyorum.
- Henry? - Hı hıı, buradayım.
Bak, tüm gece boyunca araba kullandım ve...
görüşmemi yapabildim.
Bitirdiğim an, hemen oraya geri döneceğim.
Bana inanmıyor musun?
Öyle demedim. Ben sadece...
Bak, oradaydım. Ne zaman kötü bir şey olsa,
biz çocukken başladığını bitirmeye geleceğini düşünürdüm.
Hı hıı, ama artık geçmişi ardında bırakmaya...
ve benden kurtulmaya hazırsın.
- Hayır, Laura... - Hı hıı, gitmeliyim.
Bak, eğer tüm gece araba kullanırsam,
sabah saat 05.00'e doğru orada olurum.
- Sakın yılma, emi? - Acele et.
Bunun bakım ve onarımını senin için yaptım.
Öğleden sonra seni kızdırdıysam üzgünüm.
- Niyetim... - İyiyim.
Zaten, yarın sabah ayrılıyorum.
Korktuğun şey, bu dolabın içinde yaşamıyor, Laura.
O senin içinde yaşıyor.
Onu cerrahi olarak atabilir misin,
yoksa şeytan çıkarmaya mı ihtiyacım var?
Malum, hep içimizdeki karanlığı...
anlamaya çalıştık.
Korkular ve kuruntular öyle derinlere gömülmüşlerdir ki,
yüzleşmesi çok ızdırap vericidir.
Ve benim karanlığımın da UMACI olduğunu düşünüyorsun.
Ama gözlerimle gördüğüm ve diğer çocukların da tarih...
boyunca gördüğü bir şey nasıl tasvir edilebilir?
Şey, bu yaygın bir "günah keçisi".
Toplumumuz konuyu cismanileştirmek için her zaman bir yol bulmuştur.
Dünyadaki her kültürde bunun için bir isim mevcuttur.
Kelimeler farklı gelir ama, hepsi de aynı şeyi tanımlar.
Teorin bunu nasıl açıklıyor?
Hepimiz aynı şeyden korkuyoruz.
UMACI, Mikrop fobisi, bunların hepsi de maskelerdir.
Aslında gerçekten korktuğumuz şeyleri...
saklamak için oluşturduğumuz maskeler.
Sence ben aslında neden korkuyorum?
Şey,
şayet kalmaya istekliysen, korkunun zihninden geldiğini...
kabul etmeye razıysan, belki de onu keşfederiz.
Merhaba, Jessica.
Hala burada olduğunu bilmiyordum.
Aslında, gece boyunca kalmayı düşünüyordum.
Perry işten çıkarıldığı için, noksan personel kaldık...
ve herkesin Mark'ın ölümüyle etkilenmesinden endişe duyuyorum.
Jessica,
idare heyeti, bugün burada olanlar hakkında tonla soru sorcaklar.
Mark'ın kazasının benim programımla hiç bir alakası yok.
Programın mı?
Deneyin.
İdare heyeti daima, bu tür hasta...
gruplarının birada bulunmasının bir hata olduğunu düşünmüştür.
Ve samimi olmak gerekirse, ben de onlarla hemfikir olmaya başlıyorum.
Bu duyduğuma cidden üzgünüm.
- Üzgünüm. - Şimdi defol git buradan!
Yüce İsa! Nereye gittiğine dikkat et.
Bana bir iyilik yap. Benimle gel ve beni odama kadar takip ediver.
- Hayır, teşekkürler. Bayılırım. - Haydi, sana bir borcum olur.
Müşterek hisler sormamamı gerektiriyor ama, kova ne için?
Mark'ın ölümünü halletmek için hepimizin kendi metotlarımız var.
Daha önce, bu yüzden mi Henry'ye patladın?
Hayır, ama kulak misafiri olduğun için teşekkürler.
Henry, iyileşmek isteme gerekçesinin sen olduğunu hep söylerdi,
çünkü seni zapt etmek istemiyordu.
- Bunu o mu söyledi? - Burada olduğu her gün.
Asla onu incitmek istemedim. Sadece...
Sen ve Darren?
Bir zamanlar.
Ne? O burada...
çünkü, serseriden başka bir şey olmaktan korkuyor.
Agorafobik. (Açık yer korkusu olan) Dış dünyadan tamamen dehşete düşüyor.
Ama yüzüne bakarak da anlayamazdın, değil mi?
Çok sevimli. Ona neden vurulduğunu şimdi anlıyorum.
Hı hıı, şey, sanma ki sadece sana biraz ilgi gösterdiği için,
o aslında seninle ilgileniyor.
- Nicky, sadece diyordum ki... - Gider misin buradan?
- Nicky. - Yalnız kalmak istiyorum.
- Beni yalnız bırak, tamam mı? Defol! - İlgilenmiyorum bile.
Paul?
- Paul, iyi misin? - Hı hıı, iyiyim.
- Yemekte seni bulamadık. - Hı hıı, şey, şu rezaleti görüyorsun.
Şey, eğer konuşmak istiyosan, odamda olacağım, tamam mı?
Hey, Paul?
Paul?
- Aman Tanrım! - Git hemen yardım bul!
Haydi ahbap.
- Aman Tanrım! - Aman Tanrım.
Ah yüce İsa!
Yardım bul!
- Sanırım ölmüş. - Ne oldu?
Hastaneyi ara. Buraya tıbbi teknisyen istiyorum.
Yutmuş olmalı.
Ne gibi? Yani, kasıtlı olarak mı?
Sence kendini mi...
ÇEVİRİ => C0bra35
Hatlar devre dışı. Çevir sesi alamıyorum.
Nabız alamıyorum.
Yüce İsa!
Hastaneye zıpla.
- Birini bulmanı istiyorum. - Hayır, olmuyor.
Telefonsuz kapıları açamayız.
Şey, kimsede bir anahtar yok mu?
- Dr. Allen'de bir iptal anahtarı var. - Bir acil çıkış olmalı.
Bu yerin şimdiki hastaneden ne kadar eski olduğunu biliyor musun hiç?
Üzgünüm, yani, sabaha kadar, Dr. Allen gelene kadar,
burada kapalı kaldığımızı mı söylüyorsun şimdi bana?
- Hayır! Hayır, imkanı yok! Çıkmalıyız! - Alison! Alison!
Eminim ki, telefonlar geçici olarak çalışmıyorlardır, tamam mı?
Hey, Henry en geç 05.00'da burada olacak.
Şu kapıları birine açtır, tamam mı?
Laura, herkesi kayıt odasına indir.
Tamam. Tamam, haydi. Haydi, haydi, haydi.
Üzerini örtmeme yardım etmen lazım.
Tamam, Onu şimdilik... Onu şimdilik burada bırakalım, tamam mı?
Haydi. Sen çocukları kontrol ediver.
Yüce İsa, Paul, sana ne lanet oldu böyle?
Hatlar hala gidik.
Eninde sonunda birisi yanından geçmek zorunda kalacak.
Neden bodruma inip, bilgisayar sistemini kontrol etmiyorsun?
Telefon hatlarını güvenlik sistemi ile irtibatlandırıyor.
Belki de, bilgisayar devre dışı kalmıştır.
- Yardım edersen müteşekkir olurum. - Tamam.
Eğer birini görürsem, onları da aşağıya yönlendiririm.
Ne yapıyorsun?
Paul'un içtiği neydi?
Endüstriyel temizleyicilerden yaptığı bu karışımdı...
birini yeteri kadar kuvvetli bulamadı her halde.
Neden Paul'un karafatma problemi olsun ki?
Ah, yoktu zaten.
Tüm yiyeceklerini şu hava geçirmez şeylerden birinde tutardı.
Hayır, hayır, biliyorum, ama bir tane...
karafatma vardı. Yatağın altına kaçtı.
Demek istiyorum ki, tüm zeminde yiyecek var.
Şey, bu onun işi değil.
Hayır, yemek böcekleri çeker ve böceklerde de mikroplar vardır.
O bunun düşüncesinden bile dehşete düşerdi.
Aynen Mark'ın karanlık bir bodrumdan dehşete düşmesi gibi.
Dur. Aslında anlamı olduğunu mu düşünüyorsun?
Şey, şu geçen 24 saat içinde olan hiç bir şeyin anlamı yok Nicky.
Yüce İsa, o zaman sorun ne?
Paul kendini öldürdü, biri Paul'u öldürdü.
Her iki durumda da, yarın grupta bir kişi eksik zırıldayacak.
Malum, ne kadar zor beğenildiğini izlemek isteyebilirsin!
Her neyse, kahrolası senin bu odada ne işin vardı Darren?
Bu oydu. Daha önce koridorda onu görmüştüm, tamam mı?
- Korkularımızı avlıyor. - Yeter, ben yokum.
Yaptığı bu. Nelerin bizi korkuttuğunu biliyor.
Gloria?
Gloria!
Hey, telefonlar ne alemde?
Gloria bodrumda. Sistemi tekrar irtibatlıyor.
- Darren veya Nicky'yi gördün mü? - Bir kaç dakika önce. Neden?
- Önemli değil. Biraz dinlen. - Tamam.
Gloria?
Tanrım.
Aman Tanrım.
Kim o?
Tanrım, hayır, lütfen.
Lütfen. Hayır!
Orada bir mi var?
Sadece benim.
- Kahrolası ne yapıyorsun orada? - Gidecek başka bir yer bilmiyorum.
Neden bahsediyorsun?
Mark ve Paul öldüler.
Evet. Oradaydım, hatırladın mı?
Seni tanırım, Darren.
Haydi, Paul'u öyle bulmak dehşet verici olmalı.
Ama beni dışlayıp durmazsın.
Burada güvendiğim tek kişi sensin.
Benden bu kadar nefret etmeye neden bir son vermiyorsun?
- Ha? Ne yaptım ki? - Bir şey yapmadın Nicky.
O zaman, bakma tarzım mı?
çok... çok mu zayıfladım?
- Sorunu olan benim, sen değilsin. - Kahretsin!
Nicky, uğraştığım şey,
sadece dış dünya değil. Biliyorsun, oradaki...
oradaki insanlar da.
Yani, iğrenç olduğumu düşünmüyor musun?
Agorafobiğim, kör değilim.
Alison?
Hey, uyanık mısın?
Aman Tanrım!
Alison, Alison. Aman Tanrım!
İmdat! Nicky!
Kimse yok mu? İmdat!
Nicky!
Kimse yok mu, imdat!
Nicky!
Bırak gireyim!
Haydi! Orada biri var mı? Lütfen!
- O da neydi? - Bilmiyorum.
Kimse!
Laura! Sorun ne?
Birisi Alison'ı öldürmüş. Haydi, Dr. Ryan'ı bulmalıyız.
Neden bahsediyorsun?
- Ne oluyor? - Alison öldü. Birisi onu kesmiş.
- Dr. Ryan nerede? - Bilmiyorum. Herkes gitmiş.
Haydi, ben gösteririm!
İşte burada.
Her yer kan içindeydi.
- Tertemiz yapmış olmalı. - Kim tertemiz yapmış?
- O yapmış... - Kim Laura?
Alison yatağında yatıyordu. Kolları parça parça kesilmişti.
Muhtemelen kesim operasyonlarının birinin tam ortasındaydı,
ve sen de mani oldun.
Derisinin altında sürünen kurtçuklar vardı.
Sanki onları kesip atmaya çalışıyor gibiydi.
Ne biliyorsun ki? Dur bakalım. Alison nerede?
- Sana az önce söyledim. - Hayır! Hayır, hakikaten, Alison nerede?
Merhaba!
Buraya zaten bakmıştım. Herkes kayıp.
Haklı. Kimseyi görmüyorum.
Gloria, bir kaç saat önce, telefon sistemini halletmek için...
bodruma inmişti. Belki de, hala aşağıda bir yerlerdedir.
Bir bilgisayarı tekrar başlatmak bir kaç saat sürmez.
Hey millet, Dr. Allen çıkış yapmamış.
Laura'nın insanların korkularıyla yüzleşmeleri hakkında söyledikleri,
sizce bunu kim yapmış olabilir?
Bunun arkasında Dr. Allen'in olabileceğini sanmıyorsunuz, değil mi?
Son zamanlarda iyice sadist olmuştu.
Laura'ya davranış şekline bir baksanıza.
Hayır. O sadece, hepimizin teorisine inanmaya başlamamızdan korkuyordu.
Belki de, haklı olduğumdan korkuyordu.
Tamam, peki ya Henry'yi dolaba kilitlediği zamana ne demeli?
Ne?
Korkularıyla yüzleşene kadar dışarı çıkmasına müsaade etmedi.
Haydi ama, onu ve onun şu...
"içteki karanlık" palavrasını biliyorsunuz!
Bak. Tamam. Dr. Allen'i sopalayacak ilk kişi benim,
ama o asla böyle bir şey yapmaz.
Henry'ye daha başka ne yaptırdı?
İmdat! Birisi bizi şu lanet yerden çıkarsın!
Anahtarlar, anahtarlar, anahtarlar, anahtarlar.
"Hasta, kuruntu ve çocukluk korkusuyla ilintili...
"halüsinasyonlardan muzdarip.
"Aynı önceki hastalar gibi, vahşi davranışlarını hatırlamadığı...
"kayıp anlara maruz kalıyor.
"Hasta, kendi kişiliğini, UMACI için oluşturduğundan...
"ayırmaya yine muktedir değil.
"İşlediği cürümlerin mesuliyetini kabul etmeyi reddediyor."
Aman Tanrım.
Lanet!
Kim var orada?
Nicky?
Burada değil Darren.
- O da ne? - Dr. Allen'in ofisinde buldum.
- Hiç anahtar yok mu? - Hayır.
Ama Dr. Allen'in sadist olduğu konusunda haklıydın.
Hillridge Kliniği'ne gelmeden önce,
diğerlerine de benim gibi davranıyordu.
- Biri de bu herifti, Tim Jensen. - Eee?
Bir gece, Jensen bir grup insanı öldürdü ve UMACI'nın yaptığını iddia etti.
Ne? Bölünmüş kişilik veya öyle bir şey mi?
Dr. Allen'in de düşündüğü buydu.
Dr. Allen'in tedavisi altındayken kendini öldürerek, her şeye son verdi.
Yani, bu yüzden neredeyse ruhsatını kaybediyordu.
En az geride kalanlarımız kadar korkmuştu.
Umacı hakkında hep yanlış düşünmüş olmasından dehşet içindeydi.
Ve derken, sen meydana çıktın.
Allen'in kötü hatıraları satha çıktı...
ve insanlar ölmeye başladı, değil mi?
Boş ver gitsin!
Darren, bekle!
Darren! Darren, dur!
İkiniz de benden uzak durun!
Darren!
Darren, sakin ol!
- Beni yalnız bırak! - Darren! Dinle!
Bodrumdaki bilgisayarları tamir etmeliyiz,
o zaman buradan çıkabiliriz.
Birisinin bizi öldürmeye mi çalıştığını düşünüyorsun?
Ya Dr. Allen olabilir, ya da sizden biri.
Kendimi gündüz personeli mesaiye gelene kadar...
odama kilitleyecem, tamam mı?
- Sorun çözüldü. - Ben seninle kalmak istiyorum. Tamam mı?
Siz millet, lütfen. Tek başıma aşağıya inemem.
Ne yapıyorsun?
Birini gördüğüm an, arazi olurum.
Ayrılıp gidemezsin.
İzle de gör.
- Nereye gidecez? - "Biz" mi Nicky?
Sana yeni bir haberim var, artık "biz" yok.
Her şeyin bu kez farklı olcağını sanmıştım.
Darren, bak, aramızda olan şeyin...
seni korkuttuğunu biliyorum, tamam mı?
Hayır, hayır, hayır! Bilmiyorsun.
Bildiğini sandığın problem bu işte.
Beni tanıdığını sanıyorsun. Beni tamamen çözdüğünü sanıyorsun, değil mi?
Nasıl bir insan olduğum hakkında en ufak bir fikrin yok.
Biliyorsun, Nicky, hep beni yola getirmek için çırpınıp durdun.
Neden önce kendini yola getirmeyi denemiyorsun, ha?
- Kendine şöyle iyi bir bak. - Hayır!
- Kendini toparla! - Sakın, Darren!
Şunu biliyor musun? Hemen defol git buradan.
- Hemen defol git. - Ne?
Hemen defol git odamdan!
- Ve böyle lanet acıklı olmayı da bırak! - Beni incitiyorsun!
Hallet bu işi!
Kendine yalan söylüyorsun, Darren.
İçten kendini öldüreceksin.
Bir gün, biriyle hiç paylaşma fırsatı bulamadan önce...
kalbin buruşup gidecek ve çürüyüp kokacak.
Lanet!
Nicky'yi incitmek istememiştim. Öyle berbat korkmuştum ki.
Beni sevdiğini söyledi ve...
ve ben de... ben de nefes alamadığımı hissettim.
İşte tam böyle Darren.
Kafa-kafaya yüzleştiğimizde korkularımızı yeneriz.
İmkansız.
Tepkin, sanırım, bize hastalığın hakkında bir şeyler anlatıyor.
Senin gerçekten korktuğun şeyden söz edildiğinden şüpheliyim.
Eğer öyleyse, korkarım ki, kalbini söküp atacak.
Darren!
Hayır!
İmdat!
Dr. Ryan? Bu o.
O gerçek.
Aman Tanrım.
Ne yaptı?
O gerçek.
- O gerçek. - Aynı annen gibi.
O gerçek.
Sessiz olmalısın. Sessiz olmalısın. Lütfen.
Sessiz olmalısın. Bizi bulcak.
O gerçek.
Üzgünüm, üzgünüm, üzgünüm.
Üzgünüm.
Dr. Allen, nasıl oldu da...
Ne yapıyorsunuz?
Laura, her şey yoluna girecek. Polis yola çıktı.
Şimdi sen ve ben yukarı çıkcaz...
ve küçük güzel bir sohbet yapacağız, Laura.
Hayır, hayır, hayır, hayır.
Umacı, burada, değil mi?
- Gitmeliyiz. - Hayır, Laura. Hayır, burada değil, Laura.
Nicky, Darren ve Paul'a yaptıklarını da görmeliydin.
Onları buldum.
- O da ne? - Sadece bir yatıştırıcı, Laura, hepsi bu.
Yatıştırıcı, tamam mı? Artık haydi ama.
Bekle. Bekle, benim yaptığımı mı sanıyorsun?
Şimdi Laura lütfen, artık işleri zorlaştırma.
Dur! Tamam, dinle beni. Dinle beni, tamam mı?
Eğer Tim Jensen'i dinlemiş olsaydın, hala hayatta olacaktı.
Tim Jensen'i mi?
Hemen arkanda! Hemen arkanda! Bak! Bak!
- Arkamda değil! - Evet öyle!
- Öyle biri yok! - Evet var! Bak!
Zamanla haklı olduğumu anlayacaksın.
Hayır! Hayır! Hayır!
- Her şey tamam, Laura. Buradayım. - Hayır!
Hayır, bu sen değilsin!
Henry!
Beni incitme lütfen.
- Laura, seni asla incitmem. - Diğerlerini incittin ama.
Hayır.
- Ben değil. - Henry!
Bırak onu!
Kızı rahat bırak!
Hatırlamaya çalış, Henry.
Ailenin öldürüldüğü gece aslında olanları hatırlamaya çalış.
Beni bekliyordu.
Ailemden saklanmak için dolapta bekliyordu.
Umacı orada değildi, Henry.
Sen 11 yaşındayken de orada değildi...
ve şimdi de orada değil.
Gördün mü?
- Hayır, hayır. Yapamam. Yapamam. - Başka bir seçeneğin yok.
Dur! Hey!
Hayır! Ne yapıyorsun?
- Orada kal. Tam orada. - Lütfen bana yardım et!
İşte böyle yapacaksınız.
Korkularınıza galebe gelmek istiyorsanız, onlarla yüzleşmelisiniz.
Onlarla kafa-kafaya yüzleşin.
Kendi karanlığınızla yüzleşin.
Tam gözünün içine bak.
O gerçek değil, Henry.
- O sadece senin kafanda. - Ah hayır. Bana yardım et! Hayır!
Senin üzerinde etkisi var, çünkü sen müsaade ediyorsun.
O burada! Yardım edin! Aman Tanrım!
Bana yardım edin!
Saklanıyor. Umacıyı gördüm.
O... o gerçek.
Gerçek değil, Henry.
O sadece kafanda.
Annemin ve babamın öldüğü gece, bir şeyler yapmalıydım.
Ne yapabilirdin ki? Sadece 11 yaşındaydın.
- Sana yardım edebilirim. - Edebilir misin?
- Hı hıı. - Hep yaptığın gibi mi?
Ben senin ağabeyinim. Seninle ilgileniyor olmalıydım.
Hep korkaktım.
Ama umacı,
gözlerinin içine baktım,
ve hiç bir şeyden korkmadığını gördüm.
Onları sen öldürdün. Mark'ı, Paul'u!
Alison'ı.
- Onları korkularıyla yüzleşmeye zorladı. - Henry.
Umacının en büyük korkun olduğunu sanıyordun. Hatalıydın.
- o sana gerçek korkunu gösterecek. - Henry!
Dur Henry! Dur!
Dur!
Henry!
Artık beni dinle.
Sana yardım etmekten çok seni incittim.
Bunun için üzgünüm.
Psikotik bir yıkımdan muzdaripsin.
Ama sen bana yardım ettin.
Tamamen sağlığıma kavuştum.
Dr. Allen, bırak. Hayır, hayır!
Dr. Allen'in kayıtları gösteriyor ki, kardeşin olumlu ruh sağlığı ile...
bir kaç gün önce salıverilmiş.
Kızı buldunuz mu?
Şu anda Umacı ile ilintili kuruntulardan tedavi gören tek kişi sensin.
Bu doğru mu?
- Dr. Ryan? Kızı buldunuz mu? - Sana söyledim. İki kez aradık.
Sen hariç, başka kurtulan bulmadık.
Dedektif, sanırım görmeniz gereken bir şey var burada.
Günaydın.
Şey,
sanırım son cesedi bulduk.
Hayır.
Sanırım, bizimle gelmek zorunda kalcaksınız.
- Hayır. - Tamam, burada biraz yardım gerekcek.
Henry, o hala burada, değil mi?
Beni dinlemelisiniz, tamam mı?
Henry hala burada!
Henry hala burada! Onu bulmalısınız. Henry hala burada!
Henry hala burada! Beni dinleyin! Dinleyin beni!
Henry hala burada!
ÇEVİRİ => C0bra35 "SÜRÇ-Ü LİSAN ETTİYSEK AFFOLA"